Nog 1 keer het podium op

Het is dit jaar precies twintig jaar geleden dat ik voor het eerst het podium opstapte. Met een zelfgeschreven liedje mocht ik, als pauze-act, de planken op. Gewapend met de Spaanse gitaar van mijn vader en zenuwen voor tien, raffelde ik het liedje af om maar zo snel mogelijk weer van het podium af te kunnen. Ondanks de spanning wist ik al gauw dat dit wel naar meer smaakte.

In de korte tijd daarna kocht ik eigen gitaren, zowel akoestisch als elektrisch, en ging ik covers instuderen. Steeds vaker mocht ik op diverse evenementen en festivals het podium betreden. Dit groeide in de jaren daarna door tot een eigen huiskamertour door het land, en vele radio-optredens bij lokale zenders en zelfs bij Radio 3FM (in die tijd nog een hele hippe zender).

De laatste paar jaren van mijn optredens stond ik in de zomer meerdere keren per week op diverse terrassen om drie à vier uur lang herkenbare covers en eigen werk te spelen. Wat mij daarbij erg opbrak, waren de eeuwige zenuwen en spanningen die ik voorafgaand aan ieder optreden ervaarde. Ik maakte me altijd druk over de techniek: werkt alles wel? Ben ik niets vergeten? En sowieso ben ik in dat vak een pleaser… vindt het publiek het wel leuk?

Tot vier jaar geleden, toen bij mij de drang naar optreden stopte. Niet alleen door de zenuwen, maar vooral ook omdat mijn gezondheid het niet meer toeliet. Naast het optreden had ik gewoon een fulltime baan. Ik belandde opnieuw in een burn-out en toen ik samen met een arts op zoek ging naar de onderliggende oorzaak, kwamen we erachter dat ik ’s nachts te weinig zuurstof binnenkrijg om voldoende opgeladen te zijn voor de volgende dag. Ik had steeds minder energie en steeds minder plezier in wat ik deed.

Ik ben mijn hele leven al drager van het Treacher Collins-syndroom. Door dit zeldzame syndroom is mijn onderkaak niet volgroeid en zit mijn keel te dicht. Inmiddels zit ik in een meerjaren-traject om eind 2026 of begin 2027 een operatie te ondergaan waarbij zowel mijn onder- als bovenkaak losgehaald en naar voren geplaatst worden. Zo ontstaat er meer ruimte in mijn keel, kan ik vrijer ademen en zal ik weer meer energie krijgen.

Lang verhaal nog langer:

dit zorgt ervoor dat ik al bijna vier jaar niet meer optreed. Alleen… het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn droom is al jaren om een eigen theatervoorstelling te maken en te spelen waarin ik verhalen vertel en liedjes speel. Die droom gaat zaterdag uitkomen en ik kijk er enorm naar uit! Maar verdikkeme, wat een werk, haha.

Een paar maanden geleden kwam dat idee weer door mijn hoofd en besloot ik dat het tijd was om actie te ondernemen. Een goede vriend van ons is beheerder van het dorpshuis hier in Oosterend en hij was al gauw enthousiast. Mijn plan was om in het kleine biljartzaaltje wat stoelen neer te zetten en daar het optreden te doen. Hij wist me al snel om te praten om toch in de grote zaal te gaan staan. “Om de ruimte op te vullen zetten we gewoon wat tafels tussen de stoelen, dat maakt de grote ruimte al gauw kleiner.” Little did we know…

Ik hoopte op dertig verkochte kaartjes in totaal, maar al heel snel zaten we daar in de voorverkoop al aan. Op het moment dat ik dit typ, zijn er nog 25 kaartjes van de 100 over. Dat maakt me enorm trots, maar de lat ligt daarmee ook meteen behoorlijk hoog.

Alles moet kloppen, dus aan alles moet gedacht worden. Welke liedjes? Welke verhalen? Wat voor decor? Kaartverkoopwebsite? Mijn eigen website bijwerken, alle apparatuur regelen, een intro laten maken (waar ik zó enorm trots op ben… kom nou maar gewoon kijken!).

Er komt zó veel bij kijken en ik merk dat ik daar eigenlijk weer heel goed op ga.

Aanstaande zaterdag is het zover. Ik kijk er enorm naar uit, maar ik weet nu al dat er daarna een zwart gat gaat ontstaan. Geen gepieker, geen gestress, geen geregel meer.

Later lach ik erom.. Eerst nog even stressen. 😅

Dit is echt een eenmalige avond en hierna zal ik niet gauw meer op het podium te zien zijn. Het is een hele mooie afsluiter!